Het was een snikhete zomerdag in juni vorig jaar toen Debby op de A28 in de file stond. Terwijl ze genoot van een muziekje in de auto, viel haar oog op de vrachtwagen rechts van haar. De chauffeur had zijn raam open en zijn arm hing naar buiten. Wat een ontspannen ritje leek, veranderde in een fractie van een seconde in een noodsituatie toen de vrachtwagen langzaam de berm in schoot en tegen de vangrail tot stilstand kwam.

Toen Debby zag hoe de arm van de chauffeur slap over het portier hing, wist ze direct: dit is niet oké. Zonder na te denken zette ze haar auto stil, deed haar alarmlichten aan en begaf zich richting de vrachtwagen. Samen met een paar andere omstanders lukte het om de chauffeur – een jonge man van pas 22 jaar – uit de cabine te tillen en op de vluchtstrook te leggen.

Ondanks de aanwezigheid van zeven andere mannen, bleek Debby de enige te zijn die wist wat ze moest doen. Over dat moment zegt ze: “Ik vond het doodeng en dacht eigenlijk dat ik het helemaal niet kon, maar op dat moment dacht ik alleen maar: als ik iets kan doen, dan is het fijn.”

De felle zon en het hete asfalt, terwijl ze aan de kant van een drukke snelweg stonden, maakten de situatie chaotisch. Terwijl ze via de telefoon op de grond 112 aan de lijn hield, begon Debby met de borstcompressies. “Ik stond daar in mijn witte broek met mijn zonnebril nog in mijn haar. Je doet op zo’n moment gewoon wat je kunt en hoopt dat het genoeg is.”

Na ongeveer twee rondes compressies begon de jongen weer te bewegen en te ademen. Een agent in zijn vrije tijd nam de telefoon van haar over en ondersteunde haar met de woorden dat ze het supergoed deed. “Mijn sleutels, mijn telefoon en mijn tas  had ik in de haast aan vreemden afgegeven.”

Nadat de ambulance de zorg had overgenomen, bleef Debby met veel vragen achter. Ze besloot de volgende dag het transportbedrijf te bellen om te vragen hoe het met de chauffeur ging. Tot haar verbazing belde de jongen haar diezelfde middag nog op.  “Het was best bijzonder om iemand te spreken die je eigenlijk niet kent, maar wiens leven je wel hebt aangeraakt. Hij was enorm dankbaar.”

De chauffeur vertelde dat hij zich niets meer van het incident kon herinneren, maar dat hij inmiddels weer thuis was uit het ziekenhuis. Voor Debby was dit het ultieme bewijs dat haar beslissing om jaren geleden een reanimatiecursus te volgen, de juiste was.

Debby hoopt dat haar verhaal anderen inspireert om ook een cursus te volgen, zelfs als ze zich onzeker voelen. “Toen ik de keuze maakte voor de cursus, dacht ik: het maakt niet uit wat je doet, álles is beter dan niets doen. Zonder die kennis had ik daar nu met lege handen gestaan.”

Dit verhaal is gebaseerd op de persoonlijke ervaringen en kan subjectief zijn. De informatie in dit verhaal is niet noodzakelijkerwijs representatief voor andere situaties of ervaringen.

Ook een reanimatiecursus doen in Woerden? Cursussen – Hartslag Woerden

Een actie opzetten om een AED in de buurt te krijgen, inclusief een gratis cursus voor 6 personen? Een AED voor jouw buurt